Przywoływanie Duchów

Wernisaż wystawy:
g. 18:00 9. grudnia 2022

Wernisaż wystawy o g. 18:00  9. grudnia 2022

9.12 - 10.12.2022

Kuratorzy: Tomasz Wendland, Anna Kołacka.

Artyści:

Koncepcja
 
„Niech księżyca jasność blada
Szczelinami tu nie wpada”.
 
Wystawa w piwnicach to przywoływanie dusz, inwokacja, czas nocy, wtajemniczenie, przejście przez labirynt imaginacji i dźwięków w miejsce ustronne, miejsce samotne, gdzie odbywać się będą obrzędy dziadów.

EXIT CODE

8 Mediatons Biennale Polska

2022

Maciej Andrzejczak

Maciej Andrzejczak jest artystą wizualnym rozwijającym swoją praktykę na styku obszarów malarstwa i instalacji. Jego zainteresowania obejmują relacje między światem trójwymiarowym (stąd szerokie boki płótna) a rzeczywistością (płaskiego) ekranu; napięciem między prawdą zewnętrzną, a prawdą wewnętrzną, symulacją świata przedstawionego (w malarstwie, mediach) a świata codziennego doświadczenia; relatywizmem. Pracuje cyklami, a jego prace trudno zamknąć w obrębie jednego stylu malarskiego.

Filip Gajewski

Urodzony w 1999 roku w Siemianowicach Śląskich, jako absolwent Politechniki Śląskiej, Wydziału Inżynierii Materiałowej i pracownik Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach pracuje w różnych mediach eksperymentalnych. Tworzy instalacje, grafiki i projekty wirtualne (Virtual Reality). U podstaw tej motywacji leży pragnienie stworzenia bezprecedensowych, unikalnych, przestrzennych doświadczeń. Od 2017 współpracuje z Galerią Eksperymentu Intermedialnego LAB303, na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Prowadzi warsztaty i wykłady ze studentami w Pracowni Intermediów i Technik Cyfrowych. Od 2019 roku współpracuje z Mediations Biennale Polska i z Uniwersytetem w Ostrawie, z Wydziałem Sztuk Pięknych. Od roku 2020 współpracuje z GAD Giudecca Art District w Wenecji, a od 2021 roku z Akademią Sztuk Pięknych w Bańskiej Bystrzycy i Pawilonem 0 w Wenecji.

„Założenia każdego projektu oparte są na precyzyjnie określonych zagadnieniach, takich jak materiał, skala, dystans, struktura, forma, światło, znaczenie. Poprzez procesy empiryczne i działania eksperymentalne, zarówno w obliczeniowej geometrii opisowej, jak i systemach materiałowych, projekty rozwijają się przede wszystkim w kierunku doznań płynących z przestrzennego przeżycia.

Prezentowane na różnych wystawach wirtualne kuliste obiekty swoją genezę mają w fizycznym poznawaniu i analizowaniu różnych struktur materiałowych, szczególnie struktur metali. Na podstawie atomowej budowy krystalicznej autor w procesie myślowym konstruuje całą gamę prac począwszy od druków płaskich, przestrzennych obrazów aż po wirtualne obiekty cyfrowe. Twórczość Filipa Gajewskiego możemy odnieść do wizualnej reprezentacji, jako transkrypcji elementów obserwowalnego wszechświata. Jest jego sposobem, środkiem komunikacji, bezpośrednim, zwięzłym językiem, kodem wizualnym w jego odkrywaniu. Marshall McLuhan (1962) przyglądając się współczesnej cywilizacji zdominowanej przez ciągle rozwijający się postęp technologiczny zauważył, że wkracza ona z ery Gutenberga do tzw. ery Marconiego, w której dominują media cyfrowe. Poprzez te media możemy jeszcze lepiej rozumieć otaczający nas wszechświat. Jego strukturalność i złożoność. Krystalografia metalu, scharakteryzowana jest przez: skład chemiczny materiału, wielkość, kształt ziaren, oraz wzajemne rozmieszczenie poszczególnych faz, stopień zdefektowania sieci krystalicznych i rozmieszczenie defektów strukturalnych. Przeniesienie zagadnień naukowych do sztuki, to język wizualny którym się posługuje Filip Gajewski. Jego wizualna reprezentacja jako hybrydyczność procesu twórczego objawia się w zestawieniu tradycyjnych artefaktów – papier, metal – z wykorzystaniem nowych technologii – środowisko oprogramowania, wirtualna rzeczywistość (VR), rozszerzona rzeczywistość (AR) – jako narzędzi edycji i tworzenia.”

dr Jakub Cikała, Wszechświat jako najczystsza forma – samodzielne środowisko twórcze

Mateusz Gromadzki

Twórca transmedialny, posthumanista, nomada i outsider urodzony w 1996 roku w Olsztynie. Absolwent wydziału Malarstwa i Rysunku na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu im. Magdaleny Abakanowicz. W 2022 obronił intermedialny dyplom magisterski w specjalizacji, Rysunek. Siłami innymi niż „uczelnia”, które kształtowały jego rozwój twórczy określa przyrodę, artystów wiejskich i napotykanych outsiderów, uliczników, zjawiska sztuki niszowej, a także estetyki napotkanych kultur w podróżach antropologicznych. Biegle posługuje się rysunkowością, obrazowością, obiektowością, performatywnością oraz tkaniną-artystyczną i mediami cyfrowymi. Interesuje go budowanie transmedialnych języków, transpozycja zjawisk przyrodniczych na formy intermedialne, obserwuje Zoe i Biosy, hoduje autorskie materie organiczne, zbiera porzucone od-ludzkie artefakty będące nośnikami pamięci, bada baśniowość, mityczność i archetypiczność za pomocą antropologii sensorycznej splecionej z praktyką artystyczną. Empatię i metaforę uważa za narzędzia pozwalające poznawać tajemnice rzeczywistości. Zjawiska post-artystyczne wychodzące z przyrody wypełniają mu codzienność, traktuje je jako gatunek współczesnej duchowości i autoterapii. 

Dominika Jaenel

Dominika Jaenel – tancerka, choreografka, improwizatorka. Absolwentka Studium Animatorów Kultury ,, Skiba” we Wrocławiu na kierunku animator tańca, studentka Akademii Muzycznej w Łodzi na kierunku choreografia i techniki tańca. Miłośniczka tańca intuicyjnego i improwizacji, pozostająca w kontakcie z naturą.

Maciej Olekszy

Urodzony w 1982 roku w Sulęcinie. Ukończył studia magisterskie na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (2007). Dwa lata później został laureatem nagrody Salted Candy (Poznańska Galeria Nowa). W 2017 oraz 2021 roku otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Malarz poszukujący bioniczności ciała w środkach malarskich, akcentujący wrażenie intymności. Dominujące tematy to portret i akt – czerpane z najbliższego otoczenia. W swej twórczości nawiązuje do ekspresjonizmu poznańskiego.

Grzegorz Pleszyński

Pleszynski łączy dźwięki z kolorami i wizualnymi formami. Autor mówi, że jego spływająca farba trwa w czasie jak dźwięk i często obrazy stają się partyturą dla muzycznych kompozycji….i odwrotnie. Dźwięki wydobywa z dwóch trąbek, skonstruowanych z węży paliwowych, lejka kuchennego i ustników. W jego grze doszukać się można głosów dzikich zwierząt. Inspirują go także odgłosy okrętów kotwiczących w zatokach, nocne stalownie oraz ruchliwe skrzyżowania. Posługuje się często obrazami i video aby tworzyć dźwięk.

Pleszynski pisze: Dla mnie najważniejsze jest dotarcie do źródeł poznania poprzez sztukę. Interesuje mnie, w jaki sposób kultura, w której żyjemy jest opresyjna wobec mnie i innych ludzi. Kiedyś kultury były bardziej opresyjne wobec jednostek, dziś, wydawałoby się, trochę mniej. A może to tylko pozory? Poszukuję tych „skorup” narzuconych przez kulturę albo tego delikatnego „pudru”, jaki jest nakładany na naszą naturę. Próbuję odkryć mechanizm, który tym rządzi. Trzeba wypośrodkować, co z tej opresji jest konieczne, a czego możemy się pozbyć jako zbytecznego balastu, związanego np. z tradycją, a czasami zbyt gwałtownym postępem. Jest autorem 6 albumów muzycznych. Wyreżyserował i stworzył muzykę do 3 spektakli operowych z elementami performance.

Ran Slavin

Twórca filmów, artysta wideo, projektant wizualny i kompozytor. Prace Rana Slavina koncentrują się na mediach opartych na czasie oraz wykorzystaniu technologii elektronicznych i cyfrowych do badania dynamiki między fotografią, fikcją, interwencjami cyfrowymi i narracją. W swojej twórczości eksploruje kino, wielokanałowe instalacje dźwiękowe wideo i różne podgatunki muzyczne.

Tajny_projekt

Tajny_projekt to artystyczny kolektyw działający w obszarze nowych mediów.Tworzą go Michał Urbański (ur.1994), absolwent Informatyki na wydziale Automatyki, Elektroniki i Automatyki na Politechnice Śląskiej oraz Kacper Mutke (ur.1994), absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach na wydziale Projektowania Graficznego, ze specjalizacją w multimediach.

W swoich pracach łączą różne media tworząc interaktywne instalacje multimedialne, treści wizualne, aplikacje czy performance VJ. Inspiracje czerpią z glitch-artu, sztuki sztucznej inteligencji i abstrakcji. Starają się krytycznie podchodzić do możliwości współczesnej technologii.

Uczestniczyli w rezydencjach artystycznych Muzeum Śląskiego i Rencontres Audiovisuelles (Lille, Francja). Brali udział w festiwalach i wystawach w Polsce i za granicą m.in. w Czechach, Francji, Chinach,Chorwacji i Holandii. Zdobyli nagrodę publiczności w pierwszym polskim konkursie na sztukę sztucznej inteligencji Digital Ars 2021.

Tomasz Wendland

Urodzony w 1960 r. w Poznaniu.

Edukacja:
Alanus Kunsthochschule Alfter/Bonn Germany (malarstwo) 1990.
Akademia Sztuk Pięknych w Poznaniu (rysunek, rzeźba, pedagogika), 1993.
Doktorat: “The Unknown”, Dartington College of Art, Plymouth University, Wielka Brytania, 2009.
Habilitacja: „Black Light”, University of Art in Poznań, 2012.

Realizuje swoje prace w różnych mediach: wideo i dźwięk, instalacja, rysunek, rzeźba, fotografia, obiekt, performance. Wspólne dla wszystkich prac jest poszukiwanie obecności tajemnicy, jej zmysłowe doświadczenie.

Kurator oraz inicjator wielu międzynarodowych projektów, między innymi Mediations Biennale Poznań, Hotel des Inmigrantes, Pavilion 0 i wielu wydarzeń w Belgii, Chinach, Niemczech, na Węgrzech, w Indonezji, Włoszech, Izraelu, Japonii, Korei, Turcji, Urugwaju, USA i w Polsce.

Sławomir Decyk

ur. w 1968 roku, mieszka i pracuje w Poznaniu. Od 2002 roku jest pracownikiem Wydziału Fotografii UAP. Zajmuje się szeroko rozumianym zjawiskiem fotografii, instalacją oraz obrazem ruchomym. Refleksyjną postawę jego działań twórczych cechuje konfrontacja zapomnianych lub pomijanych metod obrazowania z aktualną praktyką doświadczania medium, definiowanie granicznych obszarów fotografii (w szczególności tych określanych jako postmedialne), poszukiwanie nowych środków wyrazu i narzędzi pozwalających przekroczyć własną wyobraźnię. Jest współtwórcą Solarigrafii i autorem unikalnej serii Cyklografii. Brał udział w ponad 70 wystawach w Polsce i za granicą, między innymi: Wielkiej Brytanii, Australii, Chinach, Hiszpanii, Kanadzie, Niemczech, Słowacji. Od roku 2020 prowadzi Pracownię Fotografii Eksperymentalnej na Wydziale Fotografii Uniwersytetu Artystycznego im. M. Abakanowicz w Poznaniu.